Archive for the 'ფილმები' Category

გამოცხადებული სიკვდილის ქრონიკა

სათაურს მარკესთან არავითარი კავშირი არ აქვს. ეს უბრალოდ იმპრესიაა ფილმის ნახვის შემდეგ.

დილით ყველაზე ადრე გავიღვიძე და სამსახურში წასვლამდე დილის რიტუალების შესრულებას შევუდექი. თავის მოწესრიგების შემდეგ პირველ რიგში რასაც ვაკეთებ, ჩაის ადუღებაა. შემდეგ წინა საღამოს მომარაგებული ფუნთუშებით ტელევიზორთან ვჯდები და გასართობ მულტფილმებს ვუყურებ. ”ლუი”-ზე უკეთ ვერცერთი ანიმაცია ვერ მაფხიზლებს. მაგრამ იმ დილით ”ლუი” არ გადიოდა. საყვარელ არხებს ჩამოვუარე და საინფორმაციოზე გავჩერდი.

”კოსმოსური შატლის ეკიპაჟმა ყველაფერი სცადა რაც შეეძლო. 20 კოსმონავტი დაიღუპა და მათთან ერთად ჩვენი უკანასკნელი იმედიც. მეტეორი ”მატილდა ” დედამიწას ეჯახება. მეგობრებო, დღეიდან უკანასკნელი 3 კვირის უკუთვლა იწყება…”

რა ჯანდაბაა. პირველი აპრილია??  სამი კვირა…სიკვდილი… აღსასრული… 3 კვირა?? ინერციით მხოლოდ ის შევძელი ფეხსაცმელი ჩამეცვა და სამსახურში წავსულიყავი. არავინ გამიღვიძებია.  სამსახურშიც წაშლილი სახეებით მხვდებიან, ნახევარი ჯერ ისევ არაა მოსული და ვინ იცის არც აპირებს.  განცხადებას ვწერ და მოვდივარ. რაღა აზრი აქვს. ყველაფერი რისთვისაც გიწვალია, გისწავლია… დიპლომები, სწავლაში გათენებული ღამეები, სამსახური… აღარაფერში მჭირდება.

იქნებ არ ღირს დეპრესიას მივცე თავი, ბოლოს და ბოლოს სულ 3 კვირაღა დამრჩენია. ამასაც აქვს თავისი პლუსები. მთელი სამი კვირა იმისთვის, რასაც აქამდე ვერ ვბედავდი- ან მეშინოდა, ან სამომავლოდ ვდებდი, ან ფული მენანებოდა.. მორჩა, ახლა საკმარისზე მეტი დროა …

1. უდავოდ პარაშუტი. ფელიქსივით სტრატოსფეროდან ვერ გამოვდხტები , მაგრამ მრავალჯერ ნაცადი სქაიდაივინგიც მეყოფა. 2. იქნებ ისევ დაივინგი? წყალქვეშ, ყველაზე ღრმად. 3. ინგლისში ხომ არ წავსულიყავი? 4. პარიზშიც. 5. სალაშქროდ წასვლა,აუცილებლად ღამისთევით და კარვებით. … კიდევ უამრავი რამეა რაც მინდა. .

მაგრამ, როცა 3 კვირა გაქვს დარჩენილი ხვდები რომ მხოლოდ ერთი რამეა მნიშვნელოვანი ამ სამყაროში. სიყვარული და საყვარელი ადამიანები. სხვა ყველაფერი მეორეხარისხოვანია. ბედნიერი ხარ ადამიანი როცა ისე კვდები როცა უყვარხარ და გიყვარს. სულერთია ვის. ქმარს.შეყვარებულს. დედას.მამას.ძმას.დას.მეზობელს.მეგობარს. სულერთია. უყვარხარ, გიყვარს, განიცდით .. თუმცა უზომოდ ბედნიერები ხართ. რადგან თქვენ ერთმანეთი გყავთ. გაცილებით რთულია მოკვდე უმტკივნეულოდ, როცა არავინ განიცდის, როცა გულში სიცარიელე გაქვს, როცა ისე მიდიხარ თითქოს არც ყოფილხარ.

ვფიქრობ და ვხვდები… 3 კვირა საკმარისია იმისთვის რისთვისაც 20-30-40-50 წელი არ გვეყო თავის დროზე. გვიყვარდეს,ვაპატიოთ და ისევ გვიყვარდეს.

***

კიდევ იმასაც ვხვდები, რა ბედნიერია ადამიანი რომელსაც საკუთარი შთაბეჭდილებების ლამაზად გადმოცემა შეუძლია. მშურს თქვენი!!!!!!!  : )

 

 

Advertisements

ძველი ფოტოები

ამ ბოლო დროს ისე ვიქცევი მხოლოდ ცივ ზამთარს რომ შეეფერება.  ოთახში ბნელ ფარდას ვაფარებ და მთელი დღე ასე ვტოვებ, მერე ჩემ საწოლზე ვწვები და ჭერში ვიყურები. მოსაწყენია ვიცი, მაგრამ ესეც განტვირთვაა, რომელიც თავისებურად მაკლდა. ამას წინათ, ერთ-ერთი ასეთი განტვირთვისას ბაბუაჩემის ძველი ალბომი ავიღე და მაგიდის სანათის შუქზე დავათვალიერე.

საერთოდ სიძველეებისკენ მიდრეკილება მაქვს. ჯერ იყო და მთელი ბავშვობა იმაზე ფიქრით გავატარე რომ ამ საუკუნეში შეცდომით ვარ მოხვდერილი, ჩემი ადგილი სადღაც XVIII-XIX საკუნეში იყო, ჯეინ ოსტინის გმირების სამყაროში 🙂 რა ვქნა, ბუნებით რომანტიკოსი აღმოვჩნდი, თუმცა ნამდვილად არ მეგონა, ცხოვრების 19 წელი ისე გავატარე ამის ნიშანწყალიც არაფერში გამომივლენია სასიყვარულო რომანების კითხვის გარდა. ალბათ, ეს არც ისეთი ურიგო “ნიშანი” იყო, შემჩნევა უნდოდა…

ჰოდა, იმას ვამბობდი სიძველეები რომ მიყვარს. არქიტექტურა, ურთიერთობები, წიგნები, მხატვრობა.. ამაში განსაკუთრებული რომანტიკაა. ახლა ის ფილმი გამახსენდა, შუაღამე პარიზში. ლამაზი ფილმია, საინტერესო სიუჟეტით. მთავარი გმირი საოცარი შემთხვევის წყალობით  20-იანი წლების პარიზში ინაცვლებს. მისთვის თითქოს ახალი სამყარო იხსნება, სჯერა რომ მისი ადგილი აქაა- ოქროს ხანაში, 20-იანი წლების პარიზში. აქ გოგონას გაიცნობს, რომელსაც მისდა გასაკვირად 20-იანი წლების სამყარო სულაც არ ესიმპათიურება  და აღმოჩნდება რომ მისი ოქროს ხანა კიდევ ერთი საუკუნით უკანაა… ასე გრძელდება უსასრულოდ. მეც ამ გმირივით ვარ, იმ განსხვავებით რომ უფრო მეტი დრო მაშორებს ჩემ ოქროს ხანამდე.

რა თქმა უნდა, მომავალი ყოველთვის საინტერესოა, მიმზიდველი, იდუმალი, მაგრამ წარსულს კიდევ უფრო მეტი იდუმალება და რომანტიკა აქვს. ამას სიტყვებით ვერ ახსნი.  აი თუნდაც ფოტოები, მათი თვალიერებისას რაღაც აუხსნელი შეგრძნება არ მტოვებს. ვცდილობ ზედ გამოსახული ადამიანების ცხოვრებას და ფიქრებს ჩავწვდე, რა უხაროდათ , რა სტკიოდათ, რას გრძნობდნენ. ვიღებ თითოეულ მათგანს და ვუყურებ. ბაბუაჩემის ფოტო ჯერ კიდევ აკვანში. ბაბუა ჯერ კიდევ 10 წლის, სადღაც სოფლის ორღობეში, შავი შორტებითა და უბრალო მაისურით, ტალახში ამოგანგლული ფეხებით. ბაბუა ჯარისკაცის ფორმით და ახლად ამოსული ულვაშით, მომავალს ალბათ იმედით უყურებს. ბაბუა ახალ მოყვანილ მეუღლესთან ერთად. ბებია მამაჩემით ხელში, სამშობიაროდან გამოსვლისას. ახლა მამას ფოტოები, სკოლაში,უნივერსიტეტში, დედაჩემთან ერთად პეტერბურგში… ეს ისტორიაა, ჩემი ოჯახის ისტორია და თითოეული ფოტო თავისი შინაარსით არის ღირებული. ამიტომაც მიყვარს ფოტოების გადაღება. ოღონდ ფოტოების, რომლებიც ქმნიან ისტორიას,შენს პირად ამბავს. მჯერა რომ ოდესმე ჩემი შვილთაშვილი აიღებს ჩემ ფოტოს, დახედავს და იფიქრებს, როგორი ახალგაზრდა ვარ მასზე, როგორი ბედნიერი და იმედით სავსე თვალებით ვუყურებ ჩემი ცხოვრების ერთადერთ სიყვარულს და გულში ასეთივე ბედნიერებას ისურვებს.

 

Hunger Games

ვინმე თუ მკითხავს, რატომ არის ბლოგის ქონა კარგიო ერთ-ერთი ყველაზე დამაჯერებელი და მყარი არგუმენტი ის მექნება რომ სიახლეებს არასდროს ჩამორჩები, განსაკუთრებით ლიტერატურულს. რა თქმა უნდა, თუკი კითხვა გიყვარს, ბლოგის ქონის გარეშეც შეძლებ თვალი ადევნო რა იწერება, რა იბეჭდება და რა იყიდება, თუმცა პირადად ჩემთვის ბლოგმა ძალიან ბევრი საინტერესო ადამიანი გამაცნო ვირტუალურად და კარგ სიახლეებსაც ხშირად მათგან ვიგებ.

რამდენი ჩემთვის აქამდე უცნობი ავტორი დაგროვდა წასაკითხი, ამაზე აღარ შევჩერდები, არც იმაზე რომ ბოლო დროის საუკეთესო გამოგონება –ქინდლი მაყიდინა. ამ ხალხმა მიმიყვანა ლარსონამდე, პალანიკამდე, კოლინზამდე. დიახ ბატონო, “შიმშილის თამაშებზე” მინდა ჩემი მოკრძალებული მოსაზრება მოგახსენოთ.

სათავგადასავლო წიგნებს , მითუმეტეს კარგებს,ერთი ასეთი თვისება აქვთ- გამოგიჭერენ და მერე სანამ ბოლო გვერდს არ გადაფურცლავ, ხელიდან გამშვები არ ხარ. ეს მიყვარს წიგნებში- გარემოდან მოწყვეტა, თითქოს მართლა მოგზაურობ სადღაც სხვაგან, თუნდაც ისეთ არარსებულ ქვეყანაში როგორიც პანემია. აქედანვე ვიტყვი, მიუხედავად მისდამი არაერთი დადებითი გამოხმაურებისა, მაინც სკეპტიკურად შევუდექი კითხვას- ვერ ვიტან მომავალზე აგებულ სიუჟეტებს, სადაც სამყარო მუდმივად გადაშენების პირასაა, ან მეტეორი გვეცემა, ან უცხოპლანეტელები გვესხმიან, ან დედამიწა რომელიღაც შორეული გალაქტიკის რიგით კოლონიად ქცეულა… პოსტაპოკალიფსურ სამყაროშიც რაღაც მსგავსს ველოდი, თუმცა უზომოდ მადლობელი ვარ სიუზანის რომ დედამიწა დედამიწად დატოვა, ადამიანები კი ადამიანებად, თუმცა მათ მხეცებად ქცევაც შეუძლიათ… სხვა რა შეიძლება უწოდო მოვლენას, როცა 24 ახალგაზრდას სასიკვდილოდ წირავ და ამ ამბავს აღტაცებით ხვდები, თითქოს ოლიმპიური თამაშები ყოფილიყოს. სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლა, ამ სიტყვის პირდაპირი და ყველაზე ნამდვილი გაგებით და არანაირი ღელვა მათ უმანკო სიცოცხლეზე, მათ მომავალზე … ამას მხეცის ბუნება ჰქვია- რომელიც მშვიდად უყურებს როგორ კლავს და ამაში სანახაობის გარდა ვერაფერს ხედავს. ეს ჩემი თვალით აღქმული კაპიტოლიუმია- პანემის ხელშეუხებელი დედაქალაქი.

წიგნზე წერისას სიფრთხილეა საჭირო, ემანდ ზედმეტი არაფერი გასცე, მკითხველს მომავალი სიამოვნება უნებლიედ რომ არ გამოაცალო ხელიდან. როცა ბოლო ფურცელი ჩავიკითხე და დავხურე, ხმამაღლა ამოვიკვნესე ” კიდევ მეტი რატომ არ დაწერე კოლინზ?” არადა თითქმის 400 გვერდია, გამოდის სქელტანიანიც ეთქმის. მიუხედავად ამისა რამდენიმე საათში თავაუღებლად იკითხება ( გამოცდასაც გავიწყებს, პირადი გამოცდილება მალაპარაკებს) და მოლოდინში გტოვებს. პირველი რაც წაკითხვის შემდეგ გავაკეთე, გადმოვქაჩე ფილმი და ვუყურე. ვიცი რომ ფრაზა გაცვდა, მაგრამ მაინც “წიგნი ჯობია”. შედარებაც არაა, თუმცა გამოყოლილი ემოციების გასაგრძელებლად მშვენიერი 2 საათი იქნება და არც მის ყურებას ინანებთ. უბრალოდ, მკაცრად დაიცავით წესი : ჯერ წიგნი, შემდეგ ფილმი. ამაზე უკეთესს ვერაფერს გირჩევთ.

მე ისღა დამრჩენია მორჩილად ველოდო მომდევნო ნაწილების თარგმნას, თქვენ კი სასიამოვნო კითხვა გისურვოთ. 🙂

წარწერის შემდეგ

არ ვიცი რატომ იღებთ ფილმებს რეჟისორები. ალბათ იმიტომ, რატომაც პოეტები წერენ ლექსებს, ან კომპოზიტორები ქმნიან მუსიკას. ზოგიერთისთვის შეიძლება დიდი ხანია ფილმების ინდუსტრია ცალსახა კომერციად იქცა, ზოგიერთებს ალბათ ჯერ კიდევ დარჩათ სათქმელი და მისი მიტანის გზად ფილმებს იყენებენ. ჩემთვის სულერთია. ერთი ვიცი, რომ არ მიყვარს ფილმი რომელიც რაღაცას მასწავლის, არ მიყვარს ფილმი რომელიც რეალობას პირდაპირ ცხვირში მაჯახებს. ამით ისედაც სავსე ვარ, მადლობა დერეკ, მაგრამ არაა საჭირო. მაგრამ, მეყურებინა შენი ფილმისთვის ეს ჩემი არჩევანი იყო, მაპატიე რომ უსამართლოდ გსაყვედურობ.
რატომ მიჭირს იმის გააზრება რომ ჰეფი-ენდები არაა ხშირი, რომ სულაც არაა ბანალური ამტკიცო საუკუნო სიყვარულის არსებობა და გჯეროდეს ამის, მერე რა რომ ჰოლივუდურ ფილმებში ქორწილის სცენით ასრულებენ თხრობას, მერე რა რომ რეჟისორები აღარ გვიყვებიან რა ხდება ვნებიანი კოცნის ფონზე წაწერილი “ The End”-ის მერე. უბრალოდ, ამ შენს ფილმში ყველაფერი ისეთი რთულია, თან გადაწყვიტე უკუღმა მომიყვე ამბავი- ბოლოდან დასაწყისისკენ. ნუ მეუბნები რომ სიყვარულს ასე გახუნება შეუძლია, ნუ მეუბნები რომ ბრძოლა ზოგჯერ უშედეგოა. არ მჯერა დერეკ. თან შეხედე შენ პერსონაჟებს, არის კი რეალურად ეს სიყვარული? მე თუ მკითხავ თავიდანვე გაწირე ეს ორი, კარგი შეიძლება ეს სცენარისტების საქმეა და ისევ უსამართლოდ გსაყვედურობ, მაგრამ მართლა ასეა. ორი უსუსური, გამოუცდელი ახალგაზრდა ერთმანეთს შეაჩეჩე, უზარმაზარი პასუხისმგებლობები თავზე ისე დააყარე ერთმანეთის გაცნობაც არ აცადე, მათ ერთმანეთის შეყვარების საშუალებაც კი არ მიეცი და ამის მერე მარწმუნებ რომ ეს რეალობაა, რომ სიხარულით აცრემლებული თვალებით ნათქვამი “თანახმა ვარ” შეიძლება საპირისპირო სიტუაციაში, ტკივილით ნათქვამ “თანახმა ვარ”- ად შეიცვალოს. როგორ შეიძლება, ადამიანებს უხაროდეთ უნიჭოდ შესრულებულ სიმღერაზე წვიმაში ცეკვა და 5 წლის მერე ეს ვეღარ შეძლონ. ნუთუ ასე შეიძლება დაგამძიმოს ნაცრისფერმა რეალობამ, ნუთუ საერთოდ შეიძლება ვარდისფერი გახდეს რუხი…
ეს არ იყო სინამდვილე, ეს არ იყო შიშველი სიმართლე. შეყვარებული ადამიანები ერთმანეთს არ შორდებიან, ისინი ხელს არ გაუშვებენ ერთმანეთს, არაფრის გამო. ვისაც ამის უნარი არ შესწევს, მას სიყვარული არ შეუძლია პატივცემულო რეჟისორო, ის არ იმსახურებს უყვარდეს და უყვარდეთ- იმიტომ რომ სიყვარული მათთვის არ მოუგონიათ ვინც იოლად ნებდება, ის მებრძოლი ადამიანებისთვისაა და თუ შენმა გმირებმა ეს ვერ შეძლეს, ნუ მეუბნები რომ ეს საზოგადო სინამდვილეა.
პ.ს. ჯიუტად არ ვკითხულობ ფილმის ანოტაციას მის ყურებამდე.

ინგლისური ჩაის საღამო- ტიტანიკი

''sister ships''- ტიტანიკი და ოლიმპიკი.

''sister ships''- ტიტანიკი და ოლიმპიკი.

დღეს შაბათია, ტრადიციული “ინგლისური” პოსტის დღე ჩემ ბლოგზე. გარეთ მშვენიერი ამინდია, სიცხეც კი ეთქმის მე კი ძალიან სევდიანი ამბავი უნდა გიამბოთ. სათაურიდან ადვილად მიხვდებოდით რომ ზუსტად საუკუნის წინ ჩაძირულ ლაინერზე უნდა შევაჩერო თქვენი ყურადღება, მითუმეტეს რომ დღეს 14 აპრილია- დღე, როცა  ასი წლის წინ, რამდენიმე წუთით ადრე შუაღამემდე “ტიტანიკი” აისბერგს შეეჯახა და  15 აპრილს, გამთენიისას ჩაიძირა…

ნაწილი პირველი: ‘’ტიტანიკის პირველი 4 დღე’’

„ტიტანიკი“ მეოცე საუკუნის დასაწყისისთვის ოლიმპიკის კლასის უდიდეს სამგზავრო ლაინერს წარმოადგენდა. მის მშენებლობასა და ზღვაში გაშვებას დიდი სარეკლამო კამპანია ახლდა თან- თიქთოს ისე იყო დაპროექტებული რომ ყველანაირ უბედურებას გაუძლებდა, დაწყებული შტორმებით დასრულებული ავადსახსენებელი აისბერგით, შესაბამისად   ლაინერს ხშირად მოიხსენებდნენ მეტსახელით „ჩაუძირავი“. გემთსაშენ კომპანია  White Star Line-ს მსგავსი მასშტაბის გემების მშენებლობაში დიდი გამოცდილება ჰქონდა- „ტიტანიკის“ გარდა მათი დაპროექტებული იყო გემი “ ოლიმპიკი“ და „ბრიტანკა“, პირველმა 25 წელზე მეტი იცურა ზღვაში პრობლემების გარეშე, ხოლო „ბრიტანიკა“ პირველ მსოფლიო ომს შეეწირა.

კაპიტანი სმიტი

კაპიტანი სმიტი

ბევრი რომ არ გავაგრძელოთ, „ტიტანიკი“-ს ოკეანეში გასვლა, ბორტზე 2223 ადამიანით, დიდი ზარ-ზეიმით აღინიშნა 1912 წლის 10 აპრილს და მისი საბედისწერო სვლა ნიუ-იორკამდე დაიწყო. „ტიტანიკს“ გამოცდილი მეზღვაური და კაპიტანი ედვარდ სმიტი მართავდა 885 წევრიან ეკიპაჟთან ერთად.

1912 წელი, კვირა, 14 აპრილი – „ტიტანიკზე“ დილა აურაცხელი შეტყობინებების მიღებით გათენდა. თუმცა, ერთი საბედისწერო დეტალის წყალობით ეს ბუნებრივიც იყო- წინა დღით რადიოგადამცემი გაფუჭდა, რის გამოც შეფერხდა შეტყობინებების მიღება-გაგზავნა და კავშირის აღდგენის თანავე დაგროვილი გზავნილების გადაცემა დაიწყეს. ძვირადღირებული „დეპეშების“ ქაოსში, ისეთი მნიშვნელოვანი შეტყობინებები გამორჩათ, როგორიც მაგალითად გაფრთიხლებაა აისბერგების მთელი „მდელოს“ შესახებ. საერთოდ, ასეთი განსაკუთრებული მნიშვნელობის შეტყობინება სპეციალური პრეფიქსით ინიშნება, რაც მოასწავებს რომ ის პირადად კაპიტანს უნდა ეცნობოს სასწრფოდ. რატომღაც ყველა ასეთი გზავნილი, აღნიშნული თავსართის გარეშე იყო და სავარაუდოდ ამიტომაც არ მიექცა ყურდაღება. თუმცა , სამწუხაროდ ეს ეკიპაჟის ერთადერთი შეცდომა არ ყოფილა. სათვალთვალო კოშკურაზე, აისბერგების საძებნელად მოკალათებულ ორ მეზღვაურს დურბინდი არ აღმოაჩნდა და მხოლოდ საკუთარ გამჭოლ მხედველობაზე დაყრდნობით ეძებდნენ ყინულის მთებს. ღამით მათი შემჩნევა არც ისე რთულია, მთვარის შუქის  წყალობით თეთრი ფერი მკვეთრად აირეკლება, თუმცა კიდევ ერთი საბედისწერო დეტალი იმაში მდგომარეობდა რომ „ტიტანიკის მკვლელი“ გახლდათ ე.წ „შავი აისბერგი“, ანუ ახლად ამობრუნებული და სველი, რის გამოც მისი დანახვა ჭირს მანამ, სანამ არ მოგიახლოვდება.

საბოლოოდ, 14 აპრილის ღამეს 23:40-წუთზე გემის დროით, ლაინერი აისბერგს შეეჯახა და დაზიანდა, წყალმა გემის სეგმენტების შევსება დაიწყო. პროექტის მიხედვით, „ტიტანიკს“ 4 სავსე სეგმენტით ცურვა შეეძლო, თუმცა დაზიანების მასშტაბურობის გამო სწრაფად გაივსო 5 მათგანი და გემმაც ჩაძირვა დაიწყო. აქ არის კიდევ ერთი დეტალი, „ტიტანიკი“ რომ ცხვირით შეჯახებოდა აისბერგს ( და რეალურად ასეც მიდიოდა) მხოლოდ „კიჩო“ დაზიანდებოდა, ხოლო სეგმენტები არა. ვინაიდან ნაჩქარევად მოხვევის ბრძანება გაიცა, აისებრგმა მთელ სიგრძეზე დააზიანა გემის ძირი და წყლით სწრაფად დამძიმდა.

ნაწილი მეორე: შეჯახებიდან ტრაგედიამდე.

ტიტანიკი

ტიტანიკი

იმ საბედისწერო ღამეს „ტიტანიკი“ მარტო არ იყო  აისბერგებით სავსე ოკეანეში. მის სიახლოვეს სულ მცირე 5-6 გემი იმყოფებოდა, რომლებიც დაუღალავად უგზავნიდნენ „ტიტანიკს“ გზავნილებს აისბერგის შესახებ, ამ შეტყობინებათა უგულველყოფის მიზეზზე კი ზემოთ ვისაუბრეთ. შეჯახების შემდეგ, როცა მგზავრების სამაშველო ნავებში გადასხდომა დაიწყო, ყველამ შენიშნა მათ ახლომახლოს მცურავი გემი, რომელზეც შუქი არ ენთო, თუმცა მის არსებობას ყველა ცხადად ხედავდა. სასწრაფოდ გაუშვეს თეთრი ფერის SOS  მაშხალები,თუმცა იმედის გემი თვალსა და ხელს შუა გაუჩინარდა.

სამაშველო ნავები „ჩაუძირავ“ გემზე არასაკმარისი რაოდენობის აღმოჩნდა- 2223 მგზავრს ვერ დაიტევდა. ამის მიუხედავად პირველი რამდენიმე  შეუვსებელი გაუშვეს- მხოლოდ 15-მდე ადამიანი ჩასხეს ნავში, სადაც 60-იც მშვენივრად მოთავსდებოდა. რასაკვირველია რჩეულთა შორის მხოლოდ პირველი კლასის მგზავრები მოხვდნენ…“ტიტანიკი“ 15 აპრილს, გამთენიისას 02:20 წუთზე, საბოლოოდ ჩაიძირა. ტრაგედიას 1500-ზე მეტი ადამიანი ემსხვერპლა – რომელთა საბოლოო განსასვენებელი უახლოეს კუნძულზე მდებარეობს და მათი უმეტესობა მხოლოდ ნომრით დაკრძალეს, ვინაიდან ვერავინ ამოიცნო. გადარჩენილი 700 ადამიანი, აიყვანა გემმა „კარპატიამ“, რომელიც იმ ღამით „ტიტანიკიდან“ ყველაზე შორს იმყოფებოდა.

გამოძიება მაშინვე დაიწყო, როგორც კი ჩაძირვის ცნობებმა ნაპირებს მიაღწია. დაკითხულთა ჩვენებებიდან ასეთი რამ

სამაშველო ნავი

გაირკვა: „ტიტანიკიდან“ მარჯვნივ, შუქებ ჩამქრალ გემს ხედავენ, რომელსაც თავისუფლად შეუძლია მათი დახმარება, მაგრამ  SOS მაშხალების გაშვების მიუხედავად, გემი შორდებათ და საბოლოოდ უჩინარდება. იმ ღამით, „ტიტანიკთან“ ახლოს მცურავი „Californian”-ის ოფიცერი ამბობს, რომ მათგან მარცხივ მართლაც შენიშნეს გემი, ასევე ბუნდოვანი SOS მაშხალაც, თუმცა ის წინ მიიწევდა სრული სვლით, რასაც ჩასაძირად განწირული გემი უბრალოდ ვერ შეძლებს. ისე გამოდიოდა თითქოს, „Californian“-ი „ტიტანიკს“ ხედავდა და არ მიეშველა. ამ დასკვნის საფუძველზე, „Californian“-ის კაპიტანს ლიცენზია შეუჩერეს, სამარცხვინო იარლიყი ააკრეს და მან სიცოცხლე უკიდურეს სიღარიბეში დაასრულა. „გემი-მოჩვენების“ შესახებ კი სიმართლე წლების შემდეგ გაირკვა, როცა გემ „სამსონი“-ს მეზღვაურის დღიურს მიაკვლიეს, საიდაც ირკვეოდა რომ იმ საბედისწერო ღამეს „Californian“-სა და „ტიტანიკს“ შორის კიდევ ერთი გემი ცურავდა- „სამსონი“. ეკიპაჟი თურმე ზღვის ლომებზე ბრაკონიერობდა. როცა მაშხალები შენიშნეს, იფიქრეს საზღვაო პოლიცია წამოგვეწიაო, შუქები ჩააქრეს რათა არ შეენიშნათ და სრული სვლით გეზი საწინააღმდეგო მიმართულებით აიღეს და მიიმალნენ.

მთელ ამ ისტორიას თუ გადავხედავთ, მეგა-ლაინერი თითქოს ჩასაძირად იყო განწირული. მაშინ როცა აისბერგების

The New York Times

The New York Times

შესახებ გაფრთხილებები ერთმანეთის მიყოლებით მოდიოდა, ტელეგრაფისტები მხოლოდ ფასიანი გზავნილებით იყვნენ დაკავებულნი, გემი კი სრული სვლით პირდაპირ დანაღმული ველისკენ მიექანებოდა. გემის სიახლოვეს სხვებიც დაცურავდნენ და შეეძლოთ შველა, მაგრამ ვერ/არ შეძლეს. ამ ამბის გამოძიებისას ათასგვარი ვერსია წარმოიშვა და დღესაც რთულია იმის დადგენა, რა მოხდა სინამდვილეში. ერთი ასეთი ვერსიით, შეჯახება მოსალოდნელი და მეტიც, დადგმული იყო. ამ გზით ცდილობდნენ „ჩაუძირავი“ გემის სახელის გამართლებას, რომელსაც აისბერგიც ვერაფერს დააკლებდა. შედეგად მფლობელები მიიღებდნენ უზარმაზარ სადაზღვევო თანხას და ურყევ რეპუტაციას, თუმცა ამხელა ტრაგედია ვერ გათვალეს.  კიდევ ერთი ვერსიით, თავად კაპიტანს შემოუტია რეკორდების დამყარების სურვილმა და სურდა იმ დროისათვის ყველაზე სწრაფად დაეფარა გზა ნიუ-იორკამდე უზარმაზარი სამგზავრო ლაინერით- სურვილს ყველაზე გამძლე გემის სახელი უმყარებდა და  შედეგად ყველანაირი სიფრთხილის ზომა დაივიწყაო- თუმცა რამდენად სარწმუნოა ეს თეორია დავის საგანია.

საკმაოდ ვრცელი პოსტი გამოვიდა, თუმცა მის ბოლოს მაინც მინდა რამდენიმე აუხსნელ მოვლენაზეც გიამბოთ :

1)                          დაახლოებით 50-მა პირველი კლასის მგზავრმა, გამგზავრების დღეს გემზე ასვლა გადაიფიქრა სხვადასხვა მიზეზით. ეს შემთხვევა, მოგვიანებით იმ აზრის გასამყარებლად გამოიყენებოდა თითქოს შეჯახება დაგეგმილი იყო და ამ ამბავმა ზოგიერთი გავლენიანი ადამიანის ყურამდეც მიაღწია და ამიტომაც აღარ გაცურეს.

2)                          ტიტანიკის დაღუპვამდე რამდენიმე წლით ადრე, გამოვიდა წიგნი „ამაოება“ – მორგან რობერტსონის ავტორობით. იქ აღწერილია „ტიტანიკის“ მსგავსი სამგზავრო ლაინერ „ტიტანის“ ჩაძირვა, სადაც მოვლენები თითქმის ანალოგიურად ვითარდება. საიდან უნდა სცოდნოდა ასე დეტალურად თითქმის 14 წლით ადრე ავტორს, ჯერაც უცნობია.

3)                          1972 წლის 15 აპრილს, გემ „რუზველტის“ რადიოკავშირმა დაიჭირა SOS სიგნალი, რომელშიც არც მეტი არც

მორგან რობერტსონი

ნაკლები „ტიტანიკის“ მოსალოდნელ დაღუპვას იუწყებოდნენ. რასაკვირველია ეს რეალური შეტყობინება ვერ იქნებოდა, მეგა-ლაინერმა ამ შემთხვევამდე 60 წლით ადრე დაიდო ბინა ატლანტის ოკეანის ფსკერზე. თუმცა, „რუზველტის“ ეკიპაჟმა მაინც მიმართა სამაშველო სამსახურს,საიდანაც უპასუხეს რომ უბრალოდ არ მიექციათ ყურადღება.  „რუზველტის“ ეკიპაჟი მარტივად არ დანებებულა და გადაწყვიტა ამ ამბის გამოძიება წმინდა ინტერესისთვის და აღმოაჩინა რომ არაფერიც არ მოსჩვენებია: მას ხელში ჩაუვარდა სხავადსხვა ცნობა თუ სამხედრო ჩანაწერი, რომელთა ქრონოლოგიურმა დალაგებამ გასაოცარი შედეგი მისცა: SOS-სიგნალი ყოველ 6 წელიწადში ერთხელ მეორდებოდა და „ტიტანიკის“ რადისტი შველას ითხოვდა. ამ საკითხზე ასეთი მოსაზრება არსებობს- შეიქმნა ინფორმაციულ-სივრცული ფანტომი, რომელმაც გადალახა დროის ბარიერი და ყოველ 6 წელიწადში ერთხელ უბრუნდებოდა ადგილს სადაც შეიქმნა. ის გავრცელდა არამარტო მომავალზე, არამედ წარსულზეც და წესით ეს სიგნალები ტიტანიკის ჩაძირვამდეც უნდა არსებულიყო. ამის შემოწმება, სამწუხაროდ შეუძლებელია- მაშინ რადიომიმღებები უბრალოდ არ არსებობდა. მოგვიანებით აღმოჩნდა რომ ამ შეტყობინებას რამდენიმე ადამიანი „იჭერდა“ გონებით და თითქოს ამის შედეგია რობერტსონის „ტიტანიც“- რომელიც თითქმის ზუსტად აღწერს „ტიტანიკის“ ჩაძირვას. მე პირადად ცოტა სკეპტიკურად ვუყურებ „გონება-რადიომიმღების“ თეორიას, თუმცა რობერტსონის ზუსტი „წინასწარმეტყველებაც“ რომ სუფთა დამთხვევა იყოს, ესეც მეეჭვება. სამწუხაროდ უცნობია ისიც რა ხდებოდა 1972 წლის შემდეგ, რადგან ამ ისტორიის მკვლელვარი ფსიქიატრიულში გამოამწყვდიეს.

ასე იყო თუ ისე, ეს მოვლენა ყველაზე ტრაგიკულია საზღვაო ისტორიაში, მსხვერპლის რაოდენობის გამო. შემთხვევიდან 100 წლის თავზე, დაღუპულთა ხსოვნისადმი პატივსაცემად გაუშვეს ლაინერი (2012 წლის 10 აპრილს), რომელიც „ტიტანიკის“ გზას გაიმეორებს, იმ განსხვავებით რომ არ ჩაიძირება და ხალხი არ დაიღუპება. ამ ისტორიამ საუკუნის შემდეგ ისევ შეძლო ხალხის ატირება, ამჯერად ჯეიმს კამერონის დახმარებით, რომელმაც ისედაც ტრაგიკულ ამბავს გამოგონილი სიყვარულის ისტორია დაურთო და ფილმი, დღემდე არ კარგავს პოპულარობას, მეტიც მისმა განახლებულმა 3D ვერსიამ უკვე იხილა დღის სინათლე და საკმაო წარმატებითაც.

ძალიან გრძელი პოსტი გამომივიდა, ცოტა ვეჭვობ ვინმემ ბოლომდე ყურადღებით წაიკითხოს,თუმცა არჩევანი თქვენთვის მომინდვია და აგერ ფილმის საუნდტრეკს გთავაზობთ ბონუსად.

ბედნიერ შაბათ-კვირას გისურვებთ და გილოცავთ აღდგომას.

წიგნი-ნაწილი II

მილენიუმის ტრილოგიის პირველ ნაწილზე ერთ-ერთ წინა პოსტში ვსაუბრობდი. ამჯერად მეორე ნაწილზე მინდა თქვენი ყურადღება შევაჩერო, მიუხედავად იმისა რომ მგონი ყველამ წაიკითხეთ და ბოლო მე დავრჩი 🙂 საერთოდ, კითხვისას მახასიათებს მისი გავლენის ქვეშ მოქცევა. სულაც არ ტყუის კეჟერაძე როცა კითხვას მოგზაურობას უწოდებს. თუ სიუჟეტმა გამიტაცა, თავსაც ვერ ამაწევინებთ და სულ არ ვისურვებდი იმ ადამიანის ადგილას ყოფნას ვინ ამ დროს გაბედავს და კითხვას  შემაწყვეტინებს. ასე დამემართა როცა ლარსონს კიდევ ერთხელ შევხვდი.

კაფანდარა გოგოს მეორე თავგადასავალი გაცილებით მძაფრსიუჟეტიანი და უფრო სახიფათო გამოდგა, ვიდრე პირველი. ფსიქოფატი მკვლელის კვალდაკვალ ერთდროულად სამი გამოძიება მიმდინარეობს. თქვენ შვედეთის ქუჩებში ხეტიალის გარდა, მიტოვებულ სოფლებსა და პოლიციის არქივებში ქექევაც მოგიწევთ. ლიზბეთი ამჯერად განგსტერებისა და თავზეხელაღებული ბაიკერების სამიზნეა, თუმცა ვინ ვის უმიზნებს ეს კიდევ საკითხავია.

არ შემიძლია ჩემი აზრი არ გამოვთქვა იმ მცირე ნიუანსებზე, რაც ცოტა არ იყოს მეზედმეტა. მაგალითად, მეეჭვება სალანდერისნაირ გოგონას მკერდის ზომა და სხვისი შეხედულებები აფიქრებდეს. შეიძლება ლარსონს მხოლოდ იმის ჩვენება უნდოდა, რომ ობიექტური მიზეზები რომ არა, ლიზბეთიც ქალია-სენტიმენტებითა და ქალური პრობლემებითო. მაგრამ მე ყოველგვარი კომპლექსებისგან თავისუფალი უფრო მომწონს. კიდევ იყო მცირე მონაკვეთები, თუმცა არაფერი ისეთი , ხსენებადაც არ ღირს.

ზრდასრული კალე და პეპი სახიფათო თავგადასავალში ამჯერადაც მოვლენების ეპიცენტრში არიან და პირობას გაძლევთ, პირველი ნაწილით აღფრთოვანებულებს იმედი არ გაგიცრუვდებათ.  ახლა ისღა დამრჩენია მშვიდად ველოდო მომდევნო ფილმს და რუნი მარას თამაშით დავტკბე. გამოგიტყდებით და ამ გოგონას ჩემი სახით ალბათ მუდმივი თაყვანისმცემელი შეემატა. დარწმუნებული ვარ სხვა ჟანრის ფილმებშიც მშვენივრად ითამაშებს, მაგრამ ჩემთვის ის მეტრაახევრიანი გაბედული ლიზბეთია, რომელიც ლარსონის მოგზაურობაში გავიცანი. აკი უწინასწარემტყველა კიდეც ფენჩერმა, ‘’ერთი როლის მსახიობობა’’ – გელისო.

საგა აქ არ სრულდება, წინ კიდევ მესამე ნაწილი გველის სადაც ცეცხლთან მოთამაშე დრაკონის ტატუიანი გოგონა კრაზანების ბუდეს მიადგება. აქ უკვე არჩევანის წინაშე ვდგავარ, დაველოდო ქართულ თარგმანს თუ ინგლისურ ვერსიას მივადგე, თუმცა ერთი რამ გადაწყვეტილია- ლიზბეთის ყველა თავგადასავალი მხოლოდ დიდი ეკრანზე უნდა ვნახო. 🙂

წიგნი და ფილმი (არაკომერციული სათაური)

The Book

“გოგონა დრაკონის ტატუთი”- ამ წიგნის შესახებ რამდენიმე თვის წინ გავიგე და რომ არა ბლოგები, უფრო ზუსტად ბლოგერების კონკურსი, შეიძლება ვერც ვერასდროს ან ძალიან გვიან გამეგო მის არსებობაზე. ამ კონკურსის წყალობით, ლამის დღეში 2 პოსტი ქვეყნდებოდა ამ ან მიმსგავსებული სათაურით. ერთი საერთოც ჰქონდათ- უკლებლივ ყველა აღფრთოვანებული იყო დეტექტივით, რომლის გმირებიც 40 წლის წინ გაუჩინარებულ გოგონას ეძებენ და კვალზე მტვრიანი არქივების ქექვით გადიან. წიგნის წაკითხვამაშინვე გადავწყვიტე და დავიწყე მისი ძებნა- ჯერ ახლობლებით, მერე წიგნის მაღაზიებით გავაგრძელე. ძიების პროცესი ცოტა გამიგრძელდა, ისევ ჩემი მოუცლელობის გამო, მაგრამ საბოლოოდ ვიყიდე და წავიკითხე… მოლოდინი საბედნიეროდ გამიმართლდა და მეც მთელი დღე თავაუღებლად ვკითხულობდი, სამსახურში თუ გზაში, საწოლში თუ ჩაისთან ერთად.

კარგი დეტექტივი ყოველთვის ჩამთრევია,  რაც უფრო ახლოვდება კვანძის გახსნა, მით მეტად ვაჩქარებ კითხვას და ზოგჯერ აბზაცსაც ვახტები, რომ გავიგო რა მოხდა.. მერე ისევ მშვიდად ვუბრუნდები. ამ შემთხვევაში ასე არ მომხდარა, იმიტომ არა რომ სუსტი სიუჟეტი იყო, პირიქით! იმდენად მომეწონა, რომ თითოულ სიტყვას აუჩქარებლად მივყვებოდი, რათა სიამოვნება გაცილებით ხანგრძილივი ყოფილიყო. ბევრი რომ არ გავაგრძელო, წიგნი კმაყოფილმა დავხურე და გადავწყვიტე ფილმიც მენახა.

The Movie

კინოეთეატრს, ქართული პრემიერის მეორე დღესვე ვეწვიე და პოპკორნის უზარმაზარი ურნით მოკალათებულმა მოთმინებით ავიტანე ყველა რეკლამა და საყურებლად მოვემზადე. მარტო დასწყისი ღირს ერთ რამედ, ახლა რომ ვიხსნებე ჩემ თავს, მეცინება თვალებგაფართოებული გოგოს წარმოდგენაზე, რომელიც თითოეული კადრის დაჭერას ცდილობს.

საყვარელი ნაწარმოების ეკრანიზაცია სხვა დროსაც მინახავს, თუმცა ამაზე რატომღაც ძალიან ავღელდი. ალბათ იმიტომ რომ წიგნი სულ 2 კვირით ადრე მქონდა დასრულებული და ჯერ კიდევ კარგად მახსოვდა ყველა დეტალი. ფილმი 2 საათზე მეტხანს გაგრძლედა, თუმცა მე ერთხელაც არ მიგრძვნია მოეწყენა – სიუჟეტი არაა მონოტონური, თითქოს სულ რაღაც ხდება და მოდუნების საშუალება არ გაქვს.

ეკრანზე გადმოტანილ წიგნებთან ყოველთვის ვფრთხილობ, მეშინია ჩემი წარმოსახვით შექმენილი პერსონაჟები მსახიობებმა არ გამიუფერულონ, მერე მიჭირს ხოლმე შემქნილი სახეების აღდგენა. სხვისი არ ვიცი, და ჩემი წარმოდგენები ამჯერად 90% გამართლებულლია. ლიზბეთი- რუნი მარა! ამ როლზე სხვა არც არავინ უნდა განეხილათ, ძალიან სწორად შერჩეული მსახიობია. ასევე ვიტყოდი  კრეიგზეც, თუმცა ჩემი ბლუმკვისტი უფრო მეტად “ჯმუხი” და ნაკლებ სიმპათიური იყო.  ერიკა წიგნში ძალიან საინტერესო პერსონაჟად მეჩვენა, თუმცა ფილმში მხოლოდ რამდენიმე ეპიზოდში ჩანს და რომ არა ფილმის დასასრული, შეიძლება არც გაგახსენდეს… ყველა რეჟისორი რაღაც თავისას ალბათ ყოველთვის ამატებს, უფრო მეტად სცენარისტები, მაგრამ მე რატომღაც გული დამწყდა გარკვეული უზუსტობების გამო, რომელიც არ დაემთხვა წიგნში მოთხრობილს. ვინც ნახეთ, მიხვდებით რასაც ვგულისხმობ.

საბოლოო ჯამში ფილმიდან უზომოდ კმაყოფილი გამოვედი. ვისაც ჯერ არ გინახავთ, გირჩევთ კონოთეატრში ნახოთ. დარწმუნებული ვარ თქვენი კომპიუტერიც არანაკლებ სამსახურს გაგიწევთ ამ საქმეში, მაგრამ  შევთანხმდეთ რომ ფართო ეკრანი ჯობია.

აუცილებლად უყურეთ, არ ინანებთ! : )


მუშკეტერი

 Baby Birthday Ticker Ticker

დღის სიმღერა

დაწერე ელ-ფოსტის მისამართი.

Join 228 other followers

მომწერე

biedronka.ch@gmail.com

biedronka.ch@gmail.com

ყველაზე კითხვადი პოსტები

Top.ge