Archive for ივნისი, 2013

ჩემი სახლი

დრო არნახულად სწრაფად გადის. ეს ჩემი მოგზაურობა წინასწარ დაგეგმილი და ცნობილი იყო, ჯერ კიდევ 2 წლის წინ. მაშინ ყველაფერი ძალიან შორეულად მეჩვენებოდა, ახლა კი აღმოვაჩინე რომ მხოლოდ 2 კვირა დარჩა. ყველანაირი სამზადისი, რაც მოგზაურობის ფორმალურ მხარეს ეხება – საბუთები, ვიზა, ბილეთი მოგვარებულია. ერთადერთი საზრუნავიღა დამრჩა- მოვძებნო ლამაზი, მყუდრო ბინა სადაც იმ რამოდენიმე თვეს გავატარებ. ყოველთვის მინდოდა მარტო ცხოვრება, ვინაიდან საკმარისი სითამამე არ აღმომაჩნდა და არც სხვა პირობებმა შემწიყო ხელი, მარტო არასდროს მიცხოვრია და არც მომავალში ვგეგმავ. სამაგიეროდ, ეს ჩემი სურვილი სულ ცოტათი მაინც ამისრულდება და დამოუკიდებლად ცხოვრების რამოდენიმე თვე ჩემ ცხოვრებაშიც იქნება.  ამიტომაც, ყველაზე მეტს სწორედ ბინაზე ვნერვიულობ.

ძალიან მინდა ის პატარა და მყუდრო იყოს, სადმე მშვიდ გარეუბანში, ლამაზი ხედით. კიდევ პატარა სამზარეულოც მინდა, გემრიელი ღვეზელების გამოსაცხობად. მერე იმ ღვეზელებს ჩანთაში ჩავიწყობ და თუ გინდათ, მთელ კონტინენტს მოვივლი ფეხით. მერე, როცა სიარულით დავიღლები, სახლში მოსული კომპიუტერს ჩავრთავ და ჩემ ბიჭს დავურეკავ. ყველაფერს მოვუყვები რაც ვნახე, ყველა კუთხეს გადავუღებ ფოტოს და მას გავუგზავნი. იმ ფოტოებზე ისიც იქნება, იმიტომ რომ მე მხოლოდ მისთვის გადავიღებ.  კიდევ, როცა სახლში საოცრად დაღლილი დავბრუნდები, მინდა ზუსტად ისე ვიცეკვო, როგორც კატალეა ჩემს ერთ-ერთ ფავორიტ ფილმში, ჩემთვის ყველაზე სექსუალურ მუსიკაზე…

მე მიყვარს მარტო ჩემი სახლი. აუცილებლად გიპოვი, თუნდაც სულ რამდენიმე თვით.

ნაცნობი ქალი წერილი

წერილების მიმართ ბავშვობიდან რაღაც ”მისტიური” დამოკიდებულება მქონდა. ყოველთვის მინდოდა ბევრი წერილი old-letterმიმეღო და მერე პასუხები მიმეწერა.  მიხარია რომ სურვილი ოდნავ სხვანაირად, მაგრამ მაინც ამისრულდა – ჩემი ელექტრონული ფოსტა უამრავ გზავნილს ინახავს. იქ ლამის მთელი მატიანეა ჩემი და მისი გრძნობების, დიალოგების, ამბების….

გუშინ, არ ვიცი რატომ, წლების მერე საშინლად მომინდა გადამეკითხა ”უცნობი ქალის წერილი”.  უცნაურია, რამდენი თარო აქვს ჩვენ ტვინს. მგონია რომ აღარ მახსოვს და მერე სადღაც მტვრიანი კუთხიდან ამოვქექავ და აღმოავჩენ, რომ სულ ცხადად მხსომებია როგორ მოვისმინე ერთი კლასელი მეორეს რომ უყვებოდა, ამ ნოველაზე ცრემლებად დავიღვარეო. მერე როგორ წავედი ბებოს მეზობელ, ბიბლიოთეკარ ქალთან, მას ხომ ყველა წიგნი ჰქონდა და ცვაიგის წიგნი ვითხოვე. ის ემოციაც კარგად მახსოვს, რაც კითხვისას მეუფლებოდა.

გუშინ, კიდევ ერთხელ მივხვდი რომ ზოგიერთ წიგნს ასაკი აქვს.  ”უცნობი ქალის წერილმა” ვეღარ ამაღელვა, მხოლოდ წერილის მოწერა მომანდომა, წერილის, რომელიც კარგა ხანია აღარ მომიწერია.

ძალიან სწრაფად გადის დრო. უკან მოიხედავ და აღმოაჩენ რომ პატარა აღარ ხარ.  მახსოვს, ადრე ჩემი ასაკის გოგონებს რომ ვხედავდი, იმას არ ფიქრობდი მინდოდა მალე გაზრდა თუ არა. მხოლოდ ის მაინტერესებდა, რას გრძნობდნენ და რაზე ფიქრობდნენ  ”ამხელები” რომ იყვნენ.  ისინი არ ვიცი, მაგრამ მე მომავალზე ვფიქრობ, ჩვენზე. მაშინ მეგონა, ალბათ იმაზე ვიდარდებ 15 წლის რომ აღარასდროს ვიქნები -მეთქი, მაგრამ აღმოჩნდა რომ ამაზე წამითაც არ მიდარდია.  ადამიანების ცხოვრება წარმოუდგენლად თანმიმდევრული ყოფილა, უბრალოდ ყველას თავისი ინდივიდუალური ხედვა და ხასიათი აქვს, ამიტომაც ზოგიერთი ეტაპი განსხვავებულად მოდის.

Design_Loveჩემ ცხოვრებაში ახლა იმ დროზე ფიქრია აქტუალური, რაც ბევრი (შეგნებულად არ ვწერ ”ყველა”-ს) გოგოსთვისაა საოცნებო. ზოგჯერ მეკითხებიან, პრიორიტეტები შეიცვალეო? არა, რატომ.. უბრალოდ ყველაფერს თავის დრო აქვს. და ეს დრო ჩემ ცხოვრებაშიც მოვიდა. უფრო და უფრო მეტს ვფიქრობ შენზე და ვიაზრებ როგორ გავიზარდეთ, ერთად.  მახარებს ის საერთო მიზნები და ღირებულებები, რაც ასე მნიშვნელოვანია. საერთო შეხედულებები კი არაფრის მომცემი იქნებოდა, თუ ამას სიყვარული არ ამყარებს. იმედია არ მისაყვედურებ, წინა წერილებთან შედარებით სიყვარულზე აქ ნაკლებად გწერ. უბრალოდ ესეც ურთიერთობის შემდეგი ეტაპია, ეტაპი როცა სიყვარული ბუნებრივია და მას მტკიცება აღარ სჭირდება. მთავარია რომანტიკა არ დაიკარგოს, მთავარია არასდროს მოგვბეზრდეს ერთმანეთის გახარება, ერთმანეთის სიხარულით ტკბობა და ზრუნვა…

p.s

დანარჩენი პირად მეილზე 😀

 

 


მუშკეტერი

 Baby Birthday Ticker Ticker

დღის სიმღერა

დაწერე ელ-ფოსტის მისამართი.

Join 227 other followers

მომწერე

biedronka.ch@gmail.com

biedronka.ch@gmail.com

ყველაზე კითხვადი პოსტები

Top.ge