Hunger Games

ვინმე თუ მკითხავს, რატომ არის ბლოგის ქონა კარგიო ერთ-ერთი ყველაზე დამაჯერებელი და მყარი არგუმენტი ის მექნება რომ სიახლეებს არასდროს ჩამორჩები, განსაკუთრებით ლიტერატურულს. რა თქმა უნდა, თუკი კითხვა გიყვარს, ბლოგის ქონის გარეშეც შეძლებ თვალი ადევნო რა იწერება, რა იბეჭდება და რა იყიდება, თუმცა პირადად ჩემთვის ბლოგმა ძალიან ბევრი საინტერესო ადამიანი გამაცნო ვირტუალურად და კარგ სიახლეებსაც ხშირად მათგან ვიგებ.

რამდენი ჩემთვის აქამდე უცნობი ავტორი დაგროვდა წასაკითხი, ამაზე აღარ შევჩერდები, არც იმაზე რომ ბოლო დროის საუკეთესო გამოგონება –ქინდლი მაყიდინა. ამ ხალხმა მიმიყვანა ლარსონამდე, პალანიკამდე, კოლინზამდე. დიახ ბატონო, “შიმშილის თამაშებზე” მინდა ჩემი მოკრძალებული მოსაზრება მოგახსენოთ.

სათავგადასავლო წიგნებს , მითუმეტეს კარგებს,ერთი ასეთი თვისება აქვთ- გამოგიჭერენ და მერე სანამ ბოლო გვერდს არ გადაფურცლავ, ხელიდან გამშვები არ ხარ. ეს მიყვარს წიგნებში- გარემოდან მოწყვეტა, თითქოს მართლა მოგზაურობ სადღაც სხვაგან, თუნდაც ისეთ არარსებულ ქვეყანაში როგორიც პანემია. აქედანვე ვიტყვი, მიუხედავად მისდამი არაერთი დადებითი გამოხმაურებისა, მაინც სკეპტიკურად შევუდექი კითხვას- ვერ ვიტან მომავალზე აგებულ სიუჟეტებს, სადაც სამყარო მუდმივად გადაშენების პირასაა, ან მეტეორი გვეცემა, ან უცხოპლანეტელები გვესხმიან, ან დედამიწა რომელიღაც შორეული გალაქტიკის რიგით კოლონიად ქცეულა… პოსტაპოკალიფსურ სამყაროშიც რაღაც მსგავსს ველოდი, თუმცა უზომოდ მადლობელი ვარ სიუზანის რომ დედამიწა დედამიწად დატოვა, ადამიანები კი ადამიანებად, თუმცა მათ მხეცებად ქცევაც შეუძლიათ… სხვა რა შეიძლება უწოდო მოვლენას, როცა 24 ახალგაზრდას სასიკვდილოდ წირავ და ამ ამბავს აღტაცებით ხვდები, თითქოს ოლიმპიური თამაშები ყოფილიყოს. სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლა, ამ სიტყვის პირდაპირი და ყველაზე ნამდვილი გაგებით და არანაირი ღელვა მათ უმანკო სიცოცხლეზე, მათ მომავალზე … ამას მხეცის ბუნება ჰქვია- რომელიც მშვიდად უყურებს როგორ კლავს და ამაში სანახაობის გარდა ვერაფერს ხედავს. ეს ჩემი თვალით აღქმული კაპიტოლიუმია- პანემის ხელშეუხებელი დედაქალაქი.

წიგნზე წერისას სიფრთხილეა საჭირო, ემანდ ზედმეტი არაფერი გასცე, მკითხველს მომავალი სიამოვნება უნებლიედ რომ არ გამოაცალო ხელიდან. როცა ბოლო ფურცელი ჩავიკითხე და დავხურე, ხმამაღლა ამოვიკვნესე ” კიდევ მეტი რატომ არ დაწერე კოლინზ?” არადა თითქმის 400 გვერდია, გამოდის სქელტანიანიც ეთქმის. მიუხედავად ამისა რამდენიმე საათში თავაუღებლად იკითხება ( გამოცდასაც გავიწყებს, პირადი გამოცდილება მალაპარაკებს) და მოლოდინში გტოვებს. პირველი რაც წაკითხვის შემდეგ გავაკეთე, გადმოვქაჩე ფილმი და ვუყურე. ვიცი რომ ფრაზა გაცვდა, მაგრამ მაინც “წიგნი ჯობია”. შედარებაც არაა, თუმცა გამოყოლილი ემოციების გასაგრძელებლად მშვენიერი 2 საათი იქნება და არც მის ყურებას ინანებთ. უბრალოდ, მკაცრად დაიცავით წესი : ჯერ წიგნი, შემდეგ ფილმი. ამაზე უკეთესს ვერაფერს გირჩევთ.

მე ისღა დამრჩენია მორჩილად ველოდო მომდევნო ნაწილების თარგმნას, თქვენ კი სასიამოვნო კითხვა გისურვოთ. 🙂

Advertisements

9 Responses to “Hunger Games”


  1. 1 Kejeradze მაისი 17, 2012, 1:56 AM

    კოლინზზე ჯერ ვერაფერს ვიტყვი, მაგრამ პოსტის პირველ აბზაცს ვეთანხმები 100%-ით 🙂

  2. 3 მოლი ბლუმი მაისი 17, 2012, 11:01 AM

    მე ვერ დაველოდე ქართულ თარგმანს…

  3. 5 tami მაისი 17, 2012, 12:29 PM

    აუ ვერ ვიყიდე რაა:( ძალიან მაინტერესებს

  4. 9 tami ივნისი 6, 2012, 3:14 PM

    shemogiertdiit ukve ori kviraaa<3


კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s




მუშკეტერი

 Baby Birthday Ticker Ticker

დღის სიმღერა

დაწერე ელ-ფოსტის მისამართი.

Join 228 other followers

მომწერე

biedronka.ch@gmail.com

biedronka.ch@gmail.com

ყველაზე კითხვადი პოსტები

Top.ge


%d bloggers like this: