სოციუმის ძალა

red-rover-kidsამასწინათ ვფიქრობდი, რა ძლიერი შეიძლება იყოს საზოგადოება, რა შესანიშნავი ძალაუფლება გვაქვს უბრალო ადამიანებს და მისი სწორად გამოყენება არ შეგვიძლია. შეიძლება კონკრეტულ ინდივიდებს ეს კარგადაც გამოსდით, მაგრამ ბევრს მაინც შემოძახება სჭირდება.

90იანების თაობა ვარ, რომელსაც ახსოვს ბინძური ქუჩები, ბევრი ნაგავი წარწერის ქვეშ “ნაგავს ნუ ყრით”, მაღალი სართულებიდან გადმოსხმული საპნიანი წყალი, პურის ნამცეცები და ა.შ. მერე მახსოვს ძალიან კარგი სოციალური კამპანია მთავრობის დიდი ხელშეწყობით, როდესაც ყოველ 10 მეტრში დაიდგა ურნები სახალისო წარწერებით. ზოგი მიხვდა, ზოგი სინდისმა შეაწუხა, ზოგს ისედაც აწუხებდა და გაუხარდა რომ უკვე ურნები მომრავლდა და ქუჩაში ნაგვის დამყერლთა რიცხვის შემცირება+ დასაუფთავების სამსახური= ბევრად სუფთა ქუჩებს. თუმცა, პრობლემა ჯერ ისევ არსებობს.

გამახსენდა ძალიან კარგი კამპანია, #წერექართულად, ბარბარიზმების წინააღმდეგ მიმართული ფბ-აქციაც და მივხვდი, რომ ამ “მოძრაობასაც” უკვე ჰქონდა თავისი ძალიან კარგი შედეგი.

მერე გამახსენდა საგზაო მოძრაობა, რომელიც ჯერ ისევ პრობლემაა, მაგრამ მაინც შეინიშნება მეტად კანონმორჩილი მძღოლები, უკეთესი გადაადგილება ზოლიდან ზოლში, ღვედი წინ მსხდომ მგზავრებს ( იმედია მალე უკან მსხდომნიც ისევე გაკონტროლდებიან) და ა.შ.

ფეისბუქზე ხშირად აზიარებდნენ სხვადასხვა ვიდეოებს, როგორ უთმობენ გერმანიაში, საფრანგეთში და სხვა ‘შეგნებულ’ ქვეყნებში სასწრაფოს გზას.  გული დამწყდა, რომ ჩვენთან ასე არ იყო. აგერ, უკვე სოციალურმა კამპანიამ და ტელევიზიის ჩართულობამ ამ საკითხის მოგვარებაც დაიწყო და ასეთი საამაყო ვიდეოები ჩვენც გაგვიჩნდა.

ისიც მახსოვს, პირადი გამოცდილებიდან, როგორ მომწონდა ზებრა გადასასვლელზე გზას რომ მითმობდნენ. მერე სხვა ქვეყანაშიც გადავაწყდი იგივეს და გამახსენდა, რომ ქართველი მძღოლები დათმობის მაგიერ გაზს უმატებდნენ, რომ გადაესწროთ. ხოდა მიხარია, ძალიან აქტიურია ”ზებრა გადასასვლელის” თემა, კრეატიული, კარგი ადამიანები ხატავენ, მკვეთრ ფერებში გამოყოფენ გადასასვლელს, მოგვიწოდებენ გზა დავუთმოთ ქვეითებს და მუშაობს ეს !

ხოდა, მეგობრებო, ნუ გვშურს სხვისი, ჩვენ არაფრით განვსხვავდებით მათგან. იქნებ, ადრე ისინიც ასე იქცეოდნენ, იქნებ არც იქცეოდნენ, მაგრამ მთავარი ისაა, რომ ვემორჩილებით კარგ ინიციატივებს, სურვილი გვიჩნდება ჩვენც ვიყოთ უკეთესები. ნუ ვთხოვთ ყველაფერს სხვას, უბრალოდ მოვინდომოთ და თავად გავხდეთ მაგალითები.

better_world

 

My little sunshine

მახსოვს, რამდენიმე წლის უკან, ერთ-ერთმა გაზეთმა წამოიწყო ”კამპანიის” მსგავსი. უნდა მიგეწერა წერილი შენი თავისთვის მომავალში. წერილების ყუთი გაიხსნებოდა 5/10/15 წლის შემდეგ.  მაშინ, პატარა ვიყავი და ძალიან გამიკვირდა. ვიფიქრე, მე ხომ უკვე მეცოდინება რა დავწერე და რატომ უნდა გამაკვირვოს ან დამაინტერესოს ამ ნაწერმა 1155-mom-with-babyწლების შემდეგ-თქო..

არადა, თურმე გავიწყდება რასაც წერ. ამხელა შესავალი ”ბლოგის მაგიას” გავუკეთე. წლების წინ კი არა, რამდენიმე თვის უკან დაწერილი დამვიწყებია. როგორ გამახარა იმ ჩანაწერებმა, რაც ორსულობაში გამიკეთებია. გამახარა და გული დამწყვიტა, რომ უფრო აქტიური არ ვიყავი. რამდენ რამე ვფიქრობდი, განვიცდიდი და მინდოდა მეთქვა ჩემი შვილისთვის.

ო, ნეტავ შემენახა რა…

ყველა ის პოსტი, სადაც ჩემი პატარას გულისცემაზე, მოძრაობაზე და განვითარებაზე ვსაუბრობ, გულს სითბოთი მივსებს. მაშინ, ჯერ კიდევ ”აბსტრაქტული” ჩემი შვილი, დღეს ყველაზე რეალური ყოველდღიურობაა. მიყვარს ყველაფერი რაც მასთანაა კავშირში.

გაიცანით ჩემი მუშკეტერი- ძალიან წყნარი, თბილი და კეთილი. 2 თვე-ნახევრისაა და დღემდე არ ვიცი როგორ ტირის, იმიტომ რომ არ ტირის  : ) მხოლოდ მაშინ ბრაზდება, როცა შივდება და დედიკოს ეძახის. ყვირილს მიმსგავსებული ხმებით მიხმობს ხოლმე და სანამ თავის საყვარელ ნუგბარს პირში მოიგდებს, მოუთმენლად აფართხალებს ხელ-ფეხს.

მისი მოვლა ნამდვილი სიამოვნებაა. არც მეგონა თუ რამეს შეეძლო ჩემი ყოველდღიური ცხოვრება ასე შეევსო. ადრე, თუ სახლიდან გასვლა არ მიწევდა, ლამის დეპრესია მეწყებოდა. საშინლად მეცვლებოდა ხასიათი. ახლა, სახლიდან ცხვირის გაყოფაც არ მინდა. მხოლოდ სასეირნოდ მივდივართ ხოლმე მე და ჩემი ბიჭი. სულ ვესაუბრები, რაღაცას ვუყვები და ვეუბნები, როგორ ძალიან უყვარს მის მშობლებს.

მე- დედა

ცოტა მყვირალა სათაურია.

ბევრი არ მიფიქრია როგორი იქნებოდა ”დედის” პოსტი. მე არ ვარ მწერალი და არც შემოქმედი, ამიტომ მივცემ თავს უფლებას ახლა მოვიფიქრო ჩემი სათქმელი. ხშირად მახსენდება ხოლმე, ეს პოსტი. მაშინ, როცა ამას ვწერდი, მხოლოდ წარმოდგენა შემეძლო რას გრძნობს ქალი, როცა მშობიარობს. მაგრამ მეგონა ჩემი წარმოდგენა, ყველა წარმოდგენას შორის ყველაზე რეალური იყო, რადგან ყველაფერი პირადად ვნახე და განვიცადე.

1 ნოემბერი ალბათ ის თარიღია, რომელიც არასდროს დამავიწყდება. საბედნიეროდ, ეს დღე ტკივილთან არაა დაკავშირებული. მშობიარობის ტკივილზე ვსაუბრობ, როგორც ასეთი.

ეს იყო გრძელი ღამე და ულამაზესი დილა, როდესაც ჩემი პატარა ბიჭი გულში ჩავიხუტე და ძალიან ძალიან ბევრი 1292872788I5eDMLვეფერე. მინდოდა დამემახსოვრებინა რას ვეტყოდი პირველად, თუმცა არ გამოვიდა. მხოლოდ ის მახსოვს, რომ ძალიან ვთხოვე ეტირა, რადგან ის რამდენიმე წამი სანამ ხმა ამოიღო, საუკუნედ მეჩვენა. მაშინ, ჯერ კიდევ მეანს ეჭირა ხელში.

მერე დამიწვინეს გულზე. პატარა, თბილი, სველი და ატირებული. მახსოვს, რომ ბევრი მოსაფერებელი სიტყვა ვუთხარი, თუმცა რა- ეს აღარ.  ბევრი ემოციისგან თავს ვერ ვუყრიდი აზრებს.

წაიყვანეს, დაბანეს, აწონეს, ჩააცვეს და მითხრეს აჭამეო.

გამიკვირდა, მაგრამ ვაჭამე. იმის შეგრძნება, რომ მე ვარ დედა სწორედ აქ გაჩნდა.

ახლა 2 თვის და რამდენიმე კვირისაა. ძალიან მიჭირს სათითაოდ ჩამოვთვალო თუ რამდენი რამ შეცვალა მან ჩემში, თანაც ისე მოახერხა, რომ ერთადერთი რაც გააკეთა ისაა, რომ დაიბადა.

დასაწყისის დასაწყისი- მე უკვე დედა ვარ.

დასაწყისის დასაწყისი- მე-9 თვე

ესეც მეცხრე თვე. რა შორს მეგონა და თურმე რა მალე შეძლებია დროს გასვლა.travel

პოსტი დავიწყოთ ციფრებით

მე-9თვე, ნამატი 10 კილო, მუშკეტერის წონა 2.900.

მეშინია? არა. ველოდები, სულმოუთქმელად. ყოველთვის მეგონა ორსულობა ალბათ არ ბეზრდებათ -თქო. კარგია გამორჩეული რომ ხარ, სადაც წახვალ მუდმივად ვიღაც ზრუნავს შენზე, ცდილობენ თავი კომფორტულად იგრძნო და ეს სასიამოვნოა. თუმცა, როცა მუშკეტერი ბრაგა-ბრუგს ატეხს, ყველა ზედმეტი მგონია. სულ მეფიქრება, რომ მარტოა და ჩახუტება, მოფერება სჭირდება. ამიტომაც მეჩქარება, ბოლო თვე ალბათ ყველაზე ნელა გადის.

დასაწყისის დასაწყისი- 25 კვირა. ხილი!!!

შესავლის გარეშე- თუ გადაწყვეტთ, რომ უკვე დროა დედა გახდეთ- შეარჩიეთ ორსულობითვის გაზაფხული ზაფხულის პერიოდი. იმიტომ, რომ უამრავი, უზღვავი რაოდენობის ხილი შემოდის. სხვისი არ ვიცი, მაგრამ სერიოზულად ავკრიფე ამ ხილზე. სეზონის მიხედვით შესაბამისი ფეტიში მაქვს- ალუჩიდან -ალუბალზე,fruit-heart ბლიდან- ატამზე, ვაშლატამიდან -საზამთროზე, ნესვიდან- გარგარზე ….
ტყის ველურივით ვჭამ.
თითო სახეობის თითო ხე რასაც იბამს, ისიც არ მეყოფა. საზამთროს და ნესვის შემთხვევაში ნახევარ ჰექტარს გავქაჩავ😀
ეს ყველაფერი განა იმიტომ, რომ სასარგებლოა. კი ბატონო არის, მაგრამ სხვა არაფერი მინდა. სულაც არ მინდა ეს თუხთუხა გუფთები და ბორშები, ცხელ-ცხელ ხაჭაპურები და ღვეზელები. მხოლოდ ხილი და ხმის ამომღები არ ვარ🙂 კარგი, ვაღიარებ ზოგჯერ ლოყებდაბრაწულ აჭარულს გულგრილად ვერ ვუყურებ, მაგრამ ზოგჯერ!
მოკლედ, კვებაზე რადგან წამოვიწყე, ორსულმა წონაზე რომ არ წავიწუწუნო, ისე არ გამოდის.
ზოგადად მეგონა, რომ ორსულ მდგომარეობაში წონის მატებაზე ნორმალური ადამიანი არ უნდა ღელავდეს. ეს ხომ ბუნებრივია და ასეც იქნებოდა. მაგრამ.. მაგრამ!- ის რომ, ველოდებით ბავშვს, არ ნიშნავს რომ ვიკვებოთ ორმაგად. ბავშვი თავად აიღებს იმას, რაც მას განვითარებისთვის სჭირდება. გასაგებია წართმეულ ვიტამინს აღდგენა უნდა, თუმცა ორმაგი დოზები არაა საჭირო. ამის მიუხედავად, მაინც საგრძნობი ნამატი მაქვს. მეექვსე თვე- 25 კვირა და 53-დან ჰოპ, უკვე 60 ვარ🙂 ზოგადად ნორმაშია, მაგრამ წინ 3 თვეზე მეტი როცაა, მაინც ვღელავ. ისე, არც მშობიარისთვისაა კარგი ზედმეტი გასუქება, არც ბავშვისთვის და არც ფიზიოლოგიურად მიმდინარე პროცესს უხდება დიდად.
eating momხშირად მესმის- ვაიმე შენ ახლა უფრო მეტს უნდა მიირთმევდე! კი მაგრამ, რატომ ხალხო – რატომ. მთავარია ვიკვებოთ ჯანსაღად (შეძლებისდაგვარად, თორემ მეეჭვება ყველა პროდუქტი ბუნებრივად დამწიფებული იყოს) და ზომიერად. ამიტომ, ყურადღებას აღარ ვაქცევ იმას, რომ ზემდეტად მიკრიტიკებენ პორციებს და ჭამის სიხშირეს ( არადა ზუსტად ისევე ვიკვებები, როგორც არაორსულ მდგომარეობაში და მაშინ არავინ წუხდა რატომღაც).
მოკლედ რომ ვთქვა, eat wisely მეგობრებო🙂

დასაწყისის დასაწყისი- 24 კვირა. სამსახური

ორსულობა ქალის ცხოვრებაში ყველაზე ბედნიერი დროა.
კი, მეც მსმენია ეგ ფრაზა და ნამდვილად არ ვაპირებ საწინააღმდეგოს მტკიცებას. ახალი სიცოცხლის შენ სხეულში ზრდა-განვითარება და მისი ამქვეყნად მოვლინება, ნამდვილად ხილული სასწაულია. თუმცა..
როგორც წესი, მომავალი დედების უმეტესობა ამ ამბავს ტესტზე გაბრდღვიალებული 2 ხაზით იგებს და აი იმ წუთიდან, სიხარულთან ერთად ბევრი სხვა საფიქრალიც ჩნდება. დღეს რაზეც მე ვაპირებ საუბარს სამსახურს ეხება- როგორ ვთქვათ სამსახურში.
ჩემ შემთხვევაში- ”როგორ ვთქვა ’’ პრობლემა არ ყოფილა. ბლოგის მკითხველმა იცის რომ საჯარო Pregnancy-Rights-Safety-on-the-Job-articleსამსახურში ვმუშაობ. ჩვენთან არასდროს ყოფილა არცერთ თანამშრომელთან მიმართებით რაიმე სახის გართულება. (კერძო სექტორში, ბევრი მსმენია. მაგრამ, ალბათ სამსახურსაც გააჩნია). გამონაკლისი არც მე ვყოფილვარ. 12 კვირამდე ამბავი ჩუმად შევინახე. ამას ერთადერთი მიზეზი ჰქონდა- 12 კვირამდე ე.წ რთული პერიოდია- ორგანიზმი ეჩვევა და ზრდის პატარა არსებას, თუმცა არ იცი ეს როგორ დასრულდება. ამიტომ, ზედმეტი კითხვების თავიდან ასარიდებლად გადავწყვიტე ჩემი პატარას ამბავი რაც შეიძლება დიდხანს დარჩენილიყო საიდუმლოდ. თუმცა, როცა ვთქვი- აღმოჩნდა რომ ამას ყველა ხვდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ტოკსიკოზი, როგორც ასეთი, არ მქონია და არც უნიტაზი შემყვარებია – ძილიანობამ, უმადობამ და მუდმივად მოთენთილ მდგომარეობაში ყოფნამ უკვალოდ არ ჩაიარა და ეჭვი გასჩენიათ.
12 კვირის შემდეგ, დიდი დრო გავიდა. ახლა 24-ის ვარ. რაც ნიშნავს მე-6 თვეს. ძალიან რომ არ გადავუხვიო თემას, მინდოდა დამეწერა თანამშრომლების დამოკიდებულებაზე- ორსული თანამშრომლის მიმართ.
საგრძნობლად მომაკლდა საქმე. ვამჩნევ რომ გარკვეულ თემებს ”მარიდებენ ”. თუმცა, ხაზს ვუსვამ არასდროს, არცერთ საუბარში არ აღმინიშნავს, რომ რამე არ შემიძლია ან მეზარება/ვერ მოვალ შაბათს/ ვერ დავრჩები 6ის მერე/ ვერ გავალ ოფისს გარეთ.. ეს ერთის მხრივ კარგია- ნაკლებად იტვირთები და სასიამოვნოა როცა შენზე ზრუნავენ, მაგრამ მეორე მხრივ- როცა გინდა იყო სრულფასოვანი თანამშრომელი და ვეღარ გამოგდის, უსარგებლობის შეგრძნება ჩნდება, რბილად რომ ვთქვათ. ჩემი მხრივ მე არაფერი შემიცვლია- ვცხადდები ისევ იმ დროს, როცა საჭიროა. მივდივარ იმაზე გვიან, ვიდრე საჭიროა. ვწერ და ვაკეთებ იმას, რასაც აქამდე. უბრალოდ- დავალებით აღარავინ მავალებს და ლამის ვიფიქრო, რომ აქ მოუსვლელობითაც არაფერი გაფუჭდება. არ მინდა ეს. მინდა მე ჩემი ფუნქციები და ჩემი ”ნიშა”, რომელსაც ვერ დაიკავებს სხვა იმაზე უკეთ- ვიდრე მე შემეძლო. ეს შეგრძნება მენატრება.
ჩემი ხასიათიდან გამომდინარე, ძალიან მიჭირს ამაზე საუბრის წამოწყება. ეს უკვე არა მეორე პირის- არამედ პირადად ჩემი პრობლემაა. რაც არ მომწონს, იმაზე ხმამაღლა უნდა ვსაუბრობდე და აქ არ უნდა ვწუწუნებდე. მაგრამ, ვერიდები ზედმეტ ემოციებს. ჩემი არსაიდან მოსული ცრემლებიც მყოფნის. მოკლედ, სრული ინერციით მივდივარ. მხოლოდ იმის იმედი მაქვს, რომ არ ვინანებ.

დასაწყისის დასაწყისი- 23 კვირა. ცვლილებები

მეექვსე თვე.
დიდი ორსული მქვია თითქმის.
გარდა იმისა, რომ ჩემ შიგნით ათასნაირი გარდატეხა ხდება – ყველანაირი გაგებით, გარეთაც არანაკლები ქაოსია.
უამრავი ემოცია მაქვს, რომელიც აღარ ვიცი სად წავიღო. მზად ვარ ვიტირო და ვინერვიულო ყველაფერზე.
ჩემი მუშკეტერი, როგორც იქნა შესამჩნევად მოძრაობს. მაშინვე მეცვლება ხოლმე ხასიათი, როცა ამის ფაჩუნს ვიგრძნობ. წარმოვიდგენ, თვალებდახუჭული, თავისთვის მარტო, როგორ შეკრთება ხოლმე და მინდა ჩავეხუტო. მაგრამ, იმაზე მეტად ახლოს ალბათ არასდროს მეყოლება , როგორც ახლა- ჩემში.

ჩვენი პატარა ბუდიდან გადასვლა მოგვიწევს. ერთი ოთახი ორს ყოფნიდა, ახლა ვეღარ დავეტევით. გული მწყდება. კაცმა არ იცის, როდემდე დამერღვევა ეს მარტო ცხოვრების იდილია. მომიწია სხვების აზრები გამეთვალისწინებინა, თორემ აქაც კარგად ვიქნებოდით! ამაზეც ვიტირე, ბევრი ძალიან.
სადღაც რაციონალურმა აზრმაც გაიღვიძა, იქნებ ასე ჯობდეს კიდევაც.
დამხმარე ხელი და ათასი წვრილმანი, რაც ორსულობასაც შეამსუბუქებს ალბათ და შემდგომ პერიოდსაც. მაგრამ, მაინც არ მინდა! ისევ ვიტირებ …
ASpregქაოსია მოკლედ. სამსახურშიც რაღაც ისე ვერ არის.. ან მე ვერ ვარ.
ბედნიერი ვარ, თუმცა ემოციების წვიმაში ვდგავარ. ვხვდები, რომ იმაზე მეტად განვიცდი ყველაფერს, ვიდრე ამას ჩვეულებრივ მდგომარეობაში მივიღებდი. ჩემი ცივი გონება მენატრება.
მშვიდი მელოდია და სადმე დასვენება.


მუშკეტერი

 Baby Birthday Ticker Ticker

დღის სიმღერა

დაწერე ელ-ფოსტის მისამართი.

Join 226 other followers

მომწერე

biedronka.ch@gmail.com

biedronka.ch@gmail.com

ყველაზე კითხვადი პოსტები

Top.ge